آب روی خوبی از چاه ز نخدان شما

عزم دیدار تو دارد جان بر لب آمده

                                           باز گردد یا برآید چیست فرمان شما

کس بدور نرگست طرفی نبست از عافیت

                                         به که نفروشند مستوری به مستان شما

بخت خواب آلود ما بیدار خواهد شد مگر

                                           زانکه زد بر دیده آبی روی رخشان شما

با صبا همراه بفرست از رخت گلدسته ای

                                         بو که بویی بشنویم از خاک بستان شما

عمرتان باد و مراد ای ساقیان بزم جزم

                                         گرچه جام ما نشد پر می بدوران شما

دل خرابی میکند دلدار را آگه کنید

                                          زینهار ای دوستان جان من و جان شما

کی دهد دست این غرض یارب که همدستان شوند

                                          خاطر مجموع ما زلف پریشان شما

دور دار از خاک و خون دامن چو بر ما بگذری

                                            کاندرین ره کشته بسیارند قربان شما

میکند حافظ دعایی بشنو آمینی بگو

                                           روزی ما باد لعل شکر افشان شما

ای صبا با ساکنان شهر یزد از ما بگو

                                           کای سر حق ناسپاسان گوی چوگان شما

گرچه دوریم از بساط قرب،همت دور نیست

                                         بنده ی شاه شماییم و ثنا خوان شما

                          ای شهنشاه بلند اختر خدا را همتی

                         تا ببوسم همچو اختر خاک ایوان شما

زیباترین حسی که در حال شکل گرفتن بود...همان را خواستم،نشانم دادی!

لطیف ترین و شیرین ترین طعم زندگی را خواستم،باز هم نشانم دادی!

.

.

اما در همین خواستن ها،گفتی یک چیز را نشانت می دهم...میتوانی در مقابل

تمام آن چیزهایی که بتو دادم ،همین یک چیز را قبول کنی!!!

به تو گلایه کردم...آخر چگونه میشود؟! مگر این انصاف است تمام چیزها و

 دارایی هایم را بدهم و تو در مقابل یک چیز را نشانم دهی؟؟؟!!!

اما تو بر سر حرف خود بودی...

و من بلاخره راضی شدم...چون بتو اطمینان داشتم و دارم،تو هرگز نمی خواهی

ضرری به من برسانی ،تو همیشه برایم بهترین ها را خواسته ای،

و اگر گاهی اینگونه نشده،این من بوده ام که کوتاهی کرده ام...

.

برایم پرده ای را کنار زدی...!

آنسوی پرده قلبی بود که فقط می تپید...و دیگر هیچ!

یه روز یکی دنیای تو میشه

یه روز دیگه تو دنیای یکی میشی

یه روز دنیای تو مال یکی دیگه میشه

یه روزم بدون اینکه بفهمی دنیای یکی دیگه شدی

چه دنیای عجیبیه!

گلایه پشت گلایه،از تو،از خودم،از همه..حتی از اون!!!

اما درست وقتی داشتم همه رو با یک دید نگاه میکردم...چشمان معصومی

جلب توجه ام کرد،

دو تا چشم عسلی،با پوست سفیدی که زیر چرک وکثیفی کرم رنگش کرده بود.

با یه لبخند زیبا داشت منو نگاه میکرد،

تا امروز متوجه نبودم درست مقابل گالری که من هستم یک کوچه هست

که پنجره ای از اون به سمت ما باز میشه،پنجره ای که پرده های اون

مشما هایی است که جلوی گرما و سرما را گرفته،

اولین بار بود که صحنه ای اینقد منو دگرگون میکرد...

یاد خودم افتادم..هر سال دنبال یک رنگ پرده که دکوراسیون خونه به اون بیاد!

هر ماه دنبال یه مدل..که تک باشه!

حالا درست در نقطه ی مقابلم،درست لحظه ای که دنیا رو از هم پاشیده میدیدم

(با توام که چشمات منو از این رو به اون رو کرد)خودتو به من نشون دادی.

بی اختیار کیفمو باز کردم..یه شوکولات دادم دستش،

اونقد دستاش کوچولو بود که مجبور شدم دوباره اونو پس بگیرم و بازش کنم

و بدم تا بخوره!

وای.........................................وقتی داشتم رد میشدم با اون دستای کوچیکش

برا بای بای میکرد...

خدایا تو امروز میخواستی به من چی نشون بدی؟؟؟؟؟؟؟؟!!

تو امروز با خزانت چه کردی؟؟که هنوزم چشمای معصوم اون بچه نتونسته

از جلوی چشمام دور بشه.

تازه میفهمم خوشبخت اون بچه ای است که از دست من یه شوکولات

میگیره و برای قدر دانی بای بای میکنه!!!!!

نه منی که ادعا میکنم دوستت دارم اما وقتی  دری را از روی حکمت به رویم

میبندی....تموم دنیا رو بهم میریزم...........

منو ببخش خدای خوبم...

دمیده بود در آغوش کوه از دل سنگ

به کوه گفت:

شعرت خوش است و تازه تر

وگر درست بخواهی من از تو شاعرتر

که شعرت از دل سنگ است و

شعرم از دل تنگ.

http://www.robehfarda.blogfa.com

یک قدم برداشتم.........رسیدم به آنچه دلم می خواست!

دومین قدم با همراهی کسی بود که دوستش داشتم!

اما سومین قدم فقط حسی بود که از یاد می رفت اما آتش یادش

سوزاننده ترین آتش ها بود!!!

حالا،

دوباره بر می گردم،

اینبار بر عکس،...

سومین قدم...تنهایی

دومین قدم...بودن با تو

اولین قدم...همیشه دوستت دارم.

همین!!!!

گفتی هیچ وقت نگام نکن،خندیدم

گفتی چشمات هزار حرف نگفته داره،

داغونم میکنه!

نمیدونم با نگاهت چیکار کنم؟!

اصرار میکردی که هرگز نگاهت نکنم

اما من افتاده بودم سر لج!!!بیشتر نگاهت میکردم

از دیونگی خودت گفتی،از اینکه نمی دونی بلاخره چیکار کنی؟

می ترسیدی که نگاهم یه روزی کار دستت بده!

حالا اما من شده بودم خود شیطون

می خواستم اونقدر نگاهت کنم،تا تموم قدرت تو زیر نگاهم له بشه!

وقتی بیاد حرفت می افتم که گفتی،چشمات خیلی قشنگه،

هیچ وقت اینجوری نگاهم نکن!

اشک تو چشمام جمع میشه...آخه نمیدونی نگاهم همیشه دنبال نگاه تویه!

تو خودت نمیدونی که چشمای تو بدتر از چشمای من افسونگرن.

خارج از ده،دو کاج روییدند

سالیان دراز،رهگذران

آن دو را چون دو دوست می دیدند

***

روزی از روزهای پاییزی

زیر رگبار و تازیانه باد

یکی از کاج ها به خود لرزید

خم شد و روی دیگری افتاد

***

گفت ای آشنا ببخش مرا

خوب در حال من تامل کن

ریشه هایم ز خاک بیرون است

چند روزی مرا تحمل کن

***

کاج همسایه گفت با تندی

مردم آزار!از تو بی زارم

دور شو،دست از سرم بردار

من کجا طاقت تو را دارم

***

بینوا را سپس تکانی داد

یار بی رحم و بی محبت او

سیم ها پاره گشت و کاج افتاد

بر زمین نقش بست قامت او

***

مرکز ارتباط دید آن روز

انتقال پیام، ممکن نیست

گشت عازم،گروه پی جویی

تا ببیند که عیب کار از چیست

***

سیمبانان پس از مرمت سیم

راه تکرار بر خطر بستند

یعنی آن کاج سنگدل را نیز

با تبر،تکه تکه،بشکستند.

                                                        " محمدجواد محبت"

نمی دونم باید به چه زبونی بگم من دنبال خودتم...همه فکر میکنن که تو که هستی

که اینقدر دوستت دارم!!!

علامت سوال ها...نگاه های پرسشگر...زیر لب گفتن بسیار چیزها!!!!!

.

آخر به چه شیوه ای بگویم من به دنبال "خودم"هستم!

نه آنچه تو فکر میکنی!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

باشه همه ی ندونستن ها و مرا متهم کردن هم به پای خودم!!

دنبال اون تک درختی ام که یه روز

تکیه گاه تو بود...!

حالا بر می گردم و ...

درسته،می خوام اینبار هم بر خلاف تو حرکت کنم،مثل همیشه!!!

 چه به تنهایی جانم همدم

چه غریبم چه غریب...

چه سزاوارترینم به سکوت

چه خموشم چه خموش...

چه ملولم من از خاطره های خسته

چه اسیرم چه اسیر

چه بهشتی در یاد و چه عمری بر باد

چه خزانم چه خزان

تو مگر یاد نداری

شب بارانی چشمان خمارم از عشق

و زمین لرزه آن عصر دل انگیز بهار

و دریغی

که در آن اوج تماشا کردی

و خرامان رفتن

و...

رفتن

همیشه رفتن.

دلتنگ خواهم ماند

همیشه

نه برای با تو بودن

برای

آمیزش عشق و طعم خوش لیمو

برای عاشقی هایم

برای همه آن چیزهایی که ندیدی.

                                                                                "حامد تقدسی"

رهایم نکردی ـ تنهایم نگذاشتی ـ قدم به قدم با من همراه شدی ،

آنجا که باید می رفتم ، بردی ام و آنجا که باید صبر می کردم راهنمایی ام کردی.

دستم را گرفتی ـ بلندم کردی ـ از آن بالا پایین را نشانم دادی و یاد آوری ام

نمودی که هر وقت بخواهی می توانی مرا از اوج به زیر بیاوری.

از تو...نه،از خودم فرار میکردم؟؟!

چرایش را تو خوب می دانی،اما نگذاشتی فرار کنم از تو...

دوباره پیش قدم شدی برای آشتی!

گفتی که نباید می گفتم،گفتی آرامتر،گفتی گوش کن،گفتی سکوت،

و من معنای تمام حرف ها و اشارات تو را درک کردم.

پا به پایم قدم برداشتی تا تنها نباشم،تنهایی ام را پر کردی که بی قراری نکنم،

آنچه انتظارش را نداشتم برایم پیش آوردی تا بدانم هنوز هم باورم داری.

و حالا آمده ام عذر خواهی!!!

آمده ام تا مرا ببخشی...

تا کمکم کنی...

تا.......

                                                                                            دوستت دارم /خزان

                                   گرم تو دوستی،از دشمنان ندارم باک

بغض راه گلومو بسته-صدا در این وجود خاموش شده،دلم می خواد فریاد بزنم

تا برسم به اوج-به اون جایی که تو تنهایی و داری نگام می کنی.

چقدر فاصله است میون من و تو-چقدر خط جدایی ما طولانی است.

باورت میشه،کسی که تا دیروز پا به پات می اومد حالا یهویی زیر پاش خالی

شده باشه؟!!!

میخوام برم،به کجا نمی دونم! می خوام برم اونقدری که دور بشم از همه،

حتی از خودم...!!!

دور و برم پر از صداهایی است که دلم می خواد بشنوم،اما نمی دونم چرا

 یکدفعه خلاف جهتی را انتخاب میکنم که برای همه یه علامت سواله!

...

یه جاده،که خیلی قدیمیه و کسی از اون نمی گذره منتظره تا یه نفر

به اون پناه ببره،

می خوام برم،با یه کوله،با یه دنیا بغض،با یه دنیا تنهایی، از همه بگذرم

تا برسم بتو...

اما نه بارها اومدم-بارها رسیدم-دوباره اما سقوط....

دوباره باورت نکردم-درست همون لحظه ای که باید قبولت می کردم به

باور خودم خندیدم...

حالا...حتی نمی دونم نوشته هام اصلا معنی و مفهومی دارن یا نه؟؟؟

اما یه چیزی رو خیلی خوب می دونم...

اینکه برای یه مدتی میخوام از خودم هم فرار کنم،از زندگی،از دنیا،حتی از تو...

.

نگو ایمانم را از دست دادم،:باید برم تا پیدات کنم،

نگو داری اعتقادتو زیر لجبازی هات له می کنی،:باید با خودم و لجبازی هام کنار بیام،

نگو پس دیگران چی،:باید بگذرم تا بمونم..............

.

تنها دلیلی که میتونه منو دوباره همون خزانی که تو میخوای بکنه،

فقط رفتن و گذشتنه...حتی از خودت!

می دونم بنده ی خوبی برات نیستم اما بذار این دفعه حتی حرف دلو

 نشنیده بگیرم...

خدایا خسته ام خیلی...بذار تنها باشم..فقط همین!!!!!!!

شاید این تنهایی،به ضررم تموم بشه اما می خوام تنها باشم.

                                                                                   خزان

رفتنت هنوز هم باورم نمیشه،کاش بودی تا زمان، بودنت را حس میکرد

درست یک سال گذشت اما...هنوز هم اندر خم یک کوچه ام...

یادم از تو می آید که چقدر با تو یاد ها داشتم،وقتی اصرار داشتی تا به

 زادگاهت بروی کسی نمی دانست که رفتنت همیشگی است!

آنقدر وابسته ات شده بودم که وقتی شنیدم دیگر نیستی تنها کاری که

میتوانستم بکنم...............زل زدن به گذشته ای بود که با تو داشتیم.

حتی اشک هم از من دوری میکرد،

بغض فروخورده ام تازه میخواهد تا آتش درونم را خاموش کند!!حالا که تازه

باورم شده نیستی.

دیشب دلم بدجوری تو را میخواست...تا مثل همیشه با حرفهایت لوسم کنی!

اما دریغ تو دیگر نیستی و من...!!!

تنها چیزی که میتوانم برایت بنویسم:

دوستت دارم بیشتر از آنچه دوستم داشتی،همین.

.

برای پدر بزرگ مهربونم